Lo canconièr totemic lengadocian

Ginhac 

Dimècres 19 d'abriu  19h00

Calandreta la Garriga - camin de Carabòtas

Cafè occitan, o,

Talhièr descabestrat de lenga nòstra en libertat.

E se perseguiscam lo prètzfach que nos sèm donats? 

De saupre, vos espantar e vos congostar.

Encara e sempre mai, vos embucar de lenga e de cultura nòstras, aquò fins a çò que ne tressusèsse lo mendre dels vòstres trauquilhons...

Un còp de mai ne tombaretz de cuèu, adelits, estabosits, lo cap dins las estelas. 

Fai tirar, vos embarcam, aqueste dimècres, per lo país dels angelets, per ne cantar saique quauqu'unas amb eles.

Que, mai fòrt que lo Ròcafòrt, nos sèm petaçats (mercé Felip) per faire venir per vòstre cafè òc d'abriu, LA còla de sòmi, (en francés: la dream-team)

pas que per vautres, LA tripleta que fa miranda, que fa rapiàmus sus totas las jòias, guierdonats tornarmai en 2017. 

(en fach, tre que l'Acadèmia Carles Cros aprenguèt que los aviam convidats.)

Vos prepausam doncas de passar una serada de las chanudas cotria amb:

Marie-José Fages Lhubac /Josiana Ubaud / Jean-Michel Lhubac

per la presentacion de:

CANÇONIÈR TOTEMIC LENGADOCIAN volum 3

amb d'illustracions de Pèire François

Edicions Trabucaire 2016.

Après le premier volume consacré aux chants de la petite enfance, le deuxième qui accompagne l’enfant dans son entrée dans le monde des adultes, 

ses fêtes et ses rites, voici le troisième volume tourné vers l'étude de la gestuelle, 

de la danse et des sons mettant en lumière les gestes fondateurs qui construisent l'individu dans sa société.

​

 

Per lo segond còp, l'Acadèmia Carles Cros recompensa lo Cançonièr Totemic Lengadocian de Maria-Josè Fages-Lhubac, Joan-Miquèu Lhubac, Josiana Ubaud. 

 Aprèp lei dos premiers volums guierdonats en 2007, lo volum III obten encara un "Còp de còr" de l'Acadèmia, categoria Jove Public. 

Li foguèt autrejat dissabte 18 de Març, a Marselha, dins l'encastre dau Festenau dei musicas dau monde.

Presentacion dau cançonièr e dau DVD : http://www.josiane-ubaud.com/canta_3.htm

Quand Luceta se'n torna de Diglossia

   De Gàrdias a l'Estanhòl, se parla pas que d'aquò, e los ases de Ginhac braman encara son sadol despertant lo mond, de jorn, de nuòch, de poncha d'auba a solelh colc: "una barca de Borronas a pres pè en riba d'Erau, a Carabòtas.... "

   I a pas a dire lo cafè òc dau 21 de març marquèt a de bon la Roquetia tota. Los Vilanòvas brothers faguèron l'espectacle davant los lumes de VAP e un septentenat de personas que sos uòlhs ie fan, encara uòi, bavarilhas. Presentacion dau libre per l'editor, lo Jaumetàs, Un jour, une nuit e puòi paraula als dos fraires, tè-tu, tè-ieu, occitan-francitan, Joan-Marc-Luceta.

   E la cara dau Danièl de se tresmudar per prene lo morre, la bèba de son egeria; lo tèxt de Joan-Marc venent faire lo rechauchon, lo subrepés, per espintar lo clavèl per una sala occitanofòna que se chala, que s'escacalassa dau rire a ne faire petar la sotaventrièira. Joan-Marc, Danièl, una complicitat mai que scenica, un jòc plan onchat, los rires dels calandrons qu'acompanhavan sos parents nos podián pas enganar: de las bèlas arts!

   Se podèm pas qu'èsser lausenjoses, nautres qu'i èrem, cau tanben saludar lo retorn de Luceta de la diglossia. Non, non, braves innocents de Niana, Diglossia es pas un masatge còsta Borronhan. Aquò vòu dire simpletament que Luceta, mercé lo trabalh de Joan-Marc, parla tornarmai en bona lenga nòstra; aquò vòu dire tanben, bèl temps fa que lo Danièl l'a comprés, e mai se quicha tant que pòt aquel sòt-bogre, qu'es ora d'assumir aquel costat popular que fa de la galejada, dau bon mot, d'una replica finament mesurada, d'una comparason gostosa nòstre èime prigond de lengadocians orientaus. Pro de la vergonha, dau trobar clus cagant e obligatòri per èsser un bon militant. E la revirada es aquí per aquò far, es una clau, una palanca que nos torna la Luceta e son Marcelon dau faidiment.

   Dempuòi Rabelais o l'abat Fabre, los armanacs d'un còp èra, mai que mai lo Setòri, las Campanas de Magalouna o mai pròche de nautres d'unes libres d'un Ives Roqueta o d'un Vernet, dempuòi l'inoblidable Padena, èra mai qu'ora de tornar au pòble nòstre aqueles registres. De ie tornar fin finala son quite rebat.

   Mercé Danièl, mercé Joan-Marc, mercé Jaumet. (e lo poton a la Carmencita, l'egeria vertadièira.)

Fòtos dau Joanòt Burc.

Omenatge a Luceta

 "Un còp èra un flume grand tan larg que l'imatge dau cèl s'i perdiá dins lo cèl. Veniá de luònh. Cent países i vojavan son aiga..."

 Avètz saique reconogut Max Roqueta e son Flume grand qu'asaiga lo Verd Paradís 1.

Cent paises que se dison Ginhac o Bessan, Sant Guilhem o Sant Joan de Fòs, Ceban e Puòg Abon, Niana, Borronhan...  Cent países que se recampan un còp de mai a Carabòta Còr d'Erau a l'entorn de Luceta e de Luseta, (personatge mitic de Danièl e animal totemic, mascòta, dau Joan-Marc aquel pòrta-lum de nòstre pòble. Se l'un fa lum quand l'amor li ven, l'autre lo daissa passar lo lum e los dos fan lo parelh!)

M'avètz plan comprés, 

recebrem los Vilanòvas Brothers, per un omenatge, òc-ben un omenatge!

Aquí fau una parentèsi. ( Ausisse ja d'unas lengas de pelhas s'espofinar e desparlar: "Tè, los de l'IEO l'an virada sa canturla, an perdut l'oremus que començan de repapiar coma lo Felibritge. Ve, ara per ara, fan d'omenatges aqueles ensucats... - Saique òi, mas quin omenatge! Una figura, una fortuna, una egeria, una musa, una femna fenestrièira, una femna de plaça qu'avèm totes un jorn o l'autre crosada, la LUCETA. E ne sabe, de coquinasses, que l'an tirada la ficèla e que poiram testimoniar perqué son venguts puòi egiptològs.)

Per copar cort:

Omenatge descabestrat a Luceta!!!

en Occitan, en Francitan, en çò que vos canta,

amb Danièl e Joan-Marc Vilanòva 

en preséncia de son editor.

Dimars* 21 de Març, la prima florís

 a la calandreta de Ginhac /  19h00

*Es pas una error, mas per un còp, qu'un còp fa pas puta, lo cafè òc se tendrà un dimars.

Hommage à Lucette / Omenatge a Luceta de Daniel Villanova. Bilingue. Traduction occitane de Jean-Marc Villanova. Ed. Un jour, une nuit. 2016

 E un, e dos fraires e rau! 

La Lucette dau Danièl

"Hé ! Qu’est-ce que vous voulez, j’ai pas fait des grandes études moi ; je viens pas du

grand monde ! Je suis pas née dorée sur tranche ! Papa était ouvrier agricole et

maman travaillait dans une usine de sardines ; alors vous pensez bien que des

hommages, ils en ont pas reçus beaucoup, dans leurs vies ! Au contraire… au

contraire, qu’il leur a fallu tirer le diable par les cornes, pour nous faire venir, mes

frères et moi. Hé, comme tous les gens pauvres, ils sont partis de rien, et quand ils

sont arrivés, il leur restait plus grand-chose…"

La Luceta dau Joan Marc

"E ! De qué volètz, d’estudis, ne faguèri pas gaire, ieu ; veni pas de la 

«Nauta », coma se ditz. Siái pas nascuda amb la crespina ! Papà èra vinhairon e

mamà trabalhava dins una fabrica de sardas ; alara, pensatz ben que

d’omenatges, ne recebèron pas gaire, dins sa vida ! Al contrari, al bèl contrari,

que lor calguèt tirar lo diable per las banas per nos faire venir, los fraires e ieu.

È, de qué volètz, coma totes los paures, partiguèron de res, e quand arribèron,

lor demorava pas grand causa..."

Voici le Marcel dau Danièl

Alors, on descend du car, tout un groupe, Marcel en tête; on rentre dans la

charcuterie et Marcel il dit à la charcutière :

- Bonjour, Madame ! Je voudrais de ce jambon, là…

Alors, cette femme elle prend le jambon, elle le pose sur la machine et elle lui

demande: « - Combien de tranches, Monsieur ? »

- Oh, allez-y, allez-y, je vous dirai…

Alors cette femme, elle enclenche la machine, et allez… rrr… rrr… rrr... rrr... dix

tranches… vingt tranches… trente tranches… quarante tranches…

Et tout d’un coup Marcel il fait : « - Celle-là!… »

Hou ! Cette femme, elle est restée couille!… J’ai vu le moment qu’elle se tranchait les

doigts! Elle est devenue blême! Blême!… Et pourtant, une charcutière aveyronnaise

blême, c’est rare!… Mais là, je crois que tout son sang lui était tombé aux chevilles!…

E vaquí lo, lo Marcelon dau Joan-Marc:

Alara davalam de l’autobus, una tropelada, lo Marcelon bèl primièr ; dintram

dins la carnsaladariá e Marcelon li ditz, a la carnsaladièra:

- Plan lo bonjorn, Dòna ! Aimariái d’aquel cambajon, d’aquí…

Vaquí aquela femna que te prend lo cambajon, lo te pausa sus lo copalard e li

demanda, al Marcelon : « - E quant de lescas, sénher ? »

- Ò, copatz, copatz, o vos dirai…

Alara, aquela femna t’encranca la maquina, e zo… rrr… rrr… rrr… rrr… dètz lescas…

vint lescas… trenta lescas… quaranta lescas…

E d’un còp, lo Marcelon que li fa : « - Aquela ! »

Oi ! Aquela femna, qu’es demorada colha !... Vegèri lo moment que se trencava los

dets ! Venguèt palla ! Pallinassa !... E pasmens, una carnsaladièira d’Avairon

pallinassa, es rar !... Mas aquí, cresi que la sang tota li èra tombada per las cavilhas !...

Filmet dau cafè òc

Çai jot traparetz lo ligam dau filmet de Vincenç Mardelet qu'immortalizèt lo cafè òc de l'autre ièr amb Felip Martel: "Catarisme, crosada, mite e realitat"

https://www.youtube.com/watch?v=d-kUF58gIZM

Catarisme, crosada, mite e realitat

Ginhac, a la Calandreta, cafè occitan amb Felip Martel

Dimècres 1r de Febrièr / Mercredi 1r Février  19h00

"

"Catarisme, crosada, mite e realitat"

Una recèpta de ma Tanta Nina:

Per  montar un bòn alhòli:

- vos cau un Especialista de la còsta plena, e aquí, qual melhor que Felip Martel nos lo podiá montar aquel alhòli que ne parlam? 

- una retira agradiva, plan caufada dins lo plen de l'ivèrn, e la bona aculhença dau mond de la Calandreta que sabon encara çò que "Convivéncia" vòu dire.

- d'amigas, d'amics, vautres, per partejar...

- un peçuc de pebre vengut d'amondaut per saique faire brossar la sauça ?

Revista L'Histoire, N°430, decembre de 2016:

mensuel N°430 daté décembre 2016

Les cathares, comment l'Église a fabriqué des hérétiques

Dans le Languedoc du XIIe siècle, des formes et des interrogations religieuses nouvelles ont vu le jour. 
Au XIXe siècle, on leur a inventé une histoire, le « catharisme », hérésie dualiste, lutte occitane contre des croisés venus du nord.
C’était oublier que l’hérésie était largement une invention des pouvoirs ecclésiastiques et princiers. 
C’était donner une cohésion à une région qui n’en avait pas. Notre dossier propose de quitter un moment l’imaginaire pour revenir aux archives.

A 7 oras dau vèspre: repais partejat, cadun pòrta quicòm de manjar, de beure, de dire...

Debuta d'an

Brave mond,

que nos fasètz l'onor de nos seguir, de nos ajudar, de partejar çò que portam, abans que de cabussar cap e tot dins l'an novèl nos deviam, 

per aqueste primièr mèl de l'an, de vos donar quauques nòvas dau còr de la Roquetia. 

L'an passat, aicí meteis, dins lo vòstre ordenador flame nòu o traste acabat bon per las escobilhas, (cagadurs que sètz!), butàvem una crida que disiá 

a quicòm pròche aquò: "la quincanèla se sarra-avèm pas que vautres per la defugir-encartatz vos o nos portaretz de figas a Magalona". 

E demest vosautres, d'unes que i a, que volèm grandmercejar un còp de mai aquí, se levèron per nos portar solaç. 

Capelada bèla, entre autres, a l'amic Suedés, que daissèt a nòstre profièch sos dreches d'autor: quand una cultura ajudèt una autra cultura....

E lo ceucle tirèt camin, ròda que rodaràs, ròda de la bona fortuna. 

Dancèrem amb Biscam-pas (subretot vosautres), beguèrem las paraulas dels Roussèl, Vernet, Miòch, Stenta, Palièr, Alranc o Brun, 

tombèrem tanben un fum de cantinas de bon vin d'aquí mai que mai per la passejada vinhairona en occitan de los de Sant-Adornin, 

caminèrem sus Serrana lo cap dins la Cordilhièira dels Andes dels Patamantas (sèm d'amontdaut) 

e la corala de Sant-Guilhem (sus lo camin de la professionalizacion) donèt sos tres primièrs concèrts vertadièrs davant de mond de carn e d'òsses...

E restontiguèt la lenga nòstre, dins tot son ample, sa beutat, sos diferents registres atanben...

Mercé a totes. 

E, vejatz-nos aquí, verds coma de pòrres (de vinha biòc que Monsanto§Cia non jamai tocaràn),

verds coma lo paradís roquetian que i sèm plantats per vos desirar la bona annada e vos enrebalar, se vòlètz, un pauc mai luònh 

sus nòstra dralha occitana...

Es pas que la debuta!!! 

La Marcèla au cafè!

Queu país

Anei vers queu país : desvelha-te !

Anei vers queu país, coma aniriatz ad un amic, li borrar sus l'espatla : desvelha-te !
Quant be d'autres, davant ieu, an dich : desvelha-te ?

'Nava ad aqueu país coma òm vai a sa mair. Coma òm parla a son pair, a la sòr que vos an balhada. Desvelha-te !
La forest flamba, e l'espija pòrta lo fuec d'un champ sus l'autre champ.
Coma òm vai a sos pairs dire qu'es jorn e que lo solelh ràia, ai parlat a queu país dins sa lenga mairala.

Ar vro-mañ

D'ar vro-mañ on bet : dihunit'ta !

D'ar vro-mañ on bet, evel an nen 'ya d'ur mignon, da skeiñ war e skoaz : dihunit'ta !
Pet a dud all, 'raokon, n'euint lâret : dihunit'ta ?
D'ar vro-mañ ez aen evel an nen a ya d'e vamm. Evel e vez komzet d'e dad, d'ar c'hoar n'euint roet deac'h. Dihunit'ta !
O flammañ 'mañ ar c'hoajoù, ar spernenn a zegas an tan deus an eil dachenn d'egile.
Evel an nen a ya d'e dud da lâret eo sklaer an deiz ha splann an heol. Komzet m'eus d'ar vro-mañ en he yezh vamm.

Revirada bretona d’Annaïg Le Naou

Delpastre Marcèla, ‘Queu país, Saumes pagans, Messatges, IEO, 1974. 

Marcèla Delpastre - Aquel país

Anère cap a aquel país : desrevelha-te !

Anère cap a aquel país, coma anariatz a un amic, li tustar sus l’espatla : desrevelha-te !

Quant d’autres, d’abans ieu, an dich : desrevelha-te ?

Anave cap a aquel país coma se va cap a sa maire. Coma se parla a son paire, a la sòrre que vos an balhada. Desrevelha-te ! Lo bòsc flamba, e l’espigua pòrta lo fuòc d’un camp sus l’autre camp.

Coma se va cap a sos paires dire que fa jorn e que lo solelh raja, ai parlat a aquel país dins sa lenga mairala.

A flor de peu de las armas, de la Marcèla, de la Miquèla...

Miquèla STENTA, Photographies de Charles CAMBEROQUE, Marcelle Delpastre à fleur de l'âme, Vent Terral, 2016.

Concèrt de Nadau

 La Corala de Sant Guilhem 

a

Vendargues 

 Dimenge 27 de novembre  

17h30, dins la glèisa.

Aquel dimenge 27 de novembre, vos cantarem una istòria d'un temps que las bèstias,  e mai l'aucelilha, parlavan la pus polida de las lengas dels òmes; l'istòria d'una qu'èra sortida de Sant-Bausèli, qu'òm i disiá Gustina e qu'anèt veire l'Enfanton. 

E per non languir lòng dau camin, que Vendargues es a petelega de Betelèm, vos direm los Nadalets que canturlejava la Gustina, aquel dau Poget o l'autre, que nos ven de la montanha negra e que s'acompanha de la bodega; vos direm tanben los pastres, las pastretas que ie portavan solaç: aqueles que descendián de Lodèva, los pastorèls de Provença qu'a dicha d'arpatejar, arpatejas qu'arpatejaràs, decidiguèron d'i anar cotria amb ela e lo trin d'aqueles tres grands reis amb quals tirèron un tròç dau grand camin. 

Vos direm coma bufava, entre los euses garruts, la fresca trasmontana, sus lo còp de mièjanuòch...

Venètz se volètz ausir una novèla; vos contarem, saique a nòstre biais, la naissença dau Crist. Mas chut, chut, chut...

La còla cantaira.

142 jorns emmasucats

Quand los enfants d'Aubrac davalan au país de las mila vinhas per contar l'estiva dins un masuc...

Ginhac  Dimècres 26 d'Octòbre  19h00

 la calandreta de Ginhac, los dau còr d'Erau e lo  còr de la Roquetia, los ceucles sòcis de l'IEO dau rèire-país clapassièr  

s'acoquinan amb lo Grelh Roergàs* per vos prepausar un cafè occitan novèl que farà data!

Anam nos engavachir, un còp de mai fa pas puta, quilarem l'aüc, beurem lo vin dau paure costoliu, la farem restondir la nòstra lenga-nòstra, e saique l'escotarem la Fadarèla, Patrícia Pallier, nos presentar:

 142 jours dans un masuc** de l'Aubrac (Grelh Roergàs, 2016)

libre que co-escriguèt amb Pau Fournier, un ancian montanhièr.

Paul Fournier, ancien montanhièr, fait le récit de sa première estive dans un masuc de l’Aubrac, le Trap de La Menthe (48), situé près de la Croix de La Rode. C’était en 1949, il n’avait alors que 15 ans. Du 25 mai au 13 octobre, pendant 142 jours, ces hommes vivaient en quasi-autarcie, au milieu de leur troupeau de race aubrac, occupés à la fabrication de la fourme d’Aubrac.

Patricia Pallier apporte un éclairage ethnographique à cette aventure humaine décrite au fil des gestes accomplis par les montanhièrs, de la traite des vaches jusqu’à la vente de la fourme, avec son quotidien, le rôle de chacun, les rares distractions, les dates importantes ponctuant l’estive, les moments difficiles et les élans de fraternité, sans oublier la langue maternelle de ces hommes : la langue d’oc.

​

* Lo Grelh roergàs

Paul et Patricia sont tous deux membres du Grelh roergàs, association de défense et de promotion de la langue et de la culture occitanes, fondée en 1921 dans les locaux de la Société des Lettres, sciences et arts de l’Aveyron à Rodez. 

Lo Grelh roergàs édite les auteurs ayant choisi d’écrire en langue occitane et publie la revue trimestrielle Canta-Grelh.

Grelh roergàs - Place Foch - 12000 Rodez (05 65 68 18 75 - grelh.roergas@gmail.com).

** De pas confondre masuc e maset. L'òbra complida i es quauque pauc diferenta...

Serada boliviana

Serada boliviana, que se debanarà lo divendres 16 de setembre a Puechabon tre 8 oras e mièja dau vèspre.

Soirée bolivienne, le vendredi 16 septembre à Puéchabon, à partir de 20h30.

En solidaritat ambé los pòbles primièrs d'America latina.


Ensemble franco-bolivian Patamanta ( "venèm d'amont", en quechua).

• Rosa Calderon: bombo et danse
• Marie Frinking-Carcassés: accordéon
• Ramiro Calderon: charango, siku et chant
• Luis Villafane: guitare
• Gilbert Guilhem: kena, siku
• Philippe Carcassés: kena, siku

Per se faire una idèa / Pour avoir un aperçu le concert de l'an passé: https://youtu.be/0w7q_N26zXk

Se l'avètz mancat, ges de desencusas aqueste an, sètz prevenguts...   De mancar pas!!!

Si vous l'avez manqué, pas d'excuses cette année, vous êtes avertis...  C'est à ne pas manquer!!!


Ausit l'an passat per las carrièiras de Puòg Abon: 

« Òu Leona, i a los vendemiaires Espanhòls que fan de rambalh dins lo ramonetatge »

« - Mas non Joan-Pèire, devon donar dins la sala, « lo retorn dau grand blond de la cauçadura negra »

E aprèp lo concèrt:

« Semblava saique a un tornèg d’ajustas sus lo lac Titicaca »

Èra pas brica aquò.

Aquò èra lo Papichi e sa còla davalats de son "altiplano", de París e benlèu de Sant-Clar per lo bonaür mai bèl d'una sala isterica, conquistada a son torn, Occitans Andians encordilhièirizats per una estanding ovacion!

"Ch'ullu", capèl senhérs e mercés, mercés, mercés!!!

La Roquetia, dins lo plen de l'estiu

Òu mond! una guinhada estivenca, per manièira de vos ficar un pauqueton en caire...

* Quand RPH se vira cap a la cultura nòstra lo temps d'una emission, mercé Olivièr,

 Las que dançavan dins la lutz de Joan-Frederic Brun fan contar Remesi Fittes.

Una emission en francés.

​http://www.rphfm.org/libre-libre-mourir-las-dancavan-dins-lutz-de-jean-frederic-brun/

* Quand le mas de l'Estanhòl, mercé lo nòstre Miquèu, (Cèrca-calhaus-dins-los-ermasses per los amics) s'enroquetiza tornarmai:

​

* "Toquetz pas a las platanas!"

 o quand de terroristas encravatats se'n prenon a las platanas de St Joan de Fòs:

https://www.change.org/p/le-maire-de-st-jean-de-fos-34150-non-au-massacre-des-platanes-centenaires

De terroristas Paísbassòls a l'Estivada

   D'unes Paísbassòls, de chucamosts coma totes aval, plan mau avisats, pichons, rabassets, peluts, morrenegres e morre de vendémia, son estats interpellats per lo servici d'òrdre de l'Estivada alara que s'aprestavan a complir, coma se ditz dins lo jornalisme aparisenquit, l'irreparable, lo crimi odiós de lesamajestat: volián dintrar los fòus, 'magina-te!, doas o tres cantinas de son vin (saique en veire, las cantinas) en tèrra ruteniana...

   En mai èran armats d'un tira-tap. 

   Per sa defensa, diguèron eles, que dins son país aval, cau totjorn sortir amb un tira-tap dins la pòcha -en cas que t'arribe una botelha!!!, que lo pòrt dau tira-tap i es legalizat d'a fons e costumièr -de l'asili a Santa-Repausòla (dau brèç a la tomba)- e que, ten-te Maria qu'anam trottar!, lo Marcilhac ie traucava l'estomac. 

   Malaüroses erètges! Au lenhièr o puslèu a la molineta, ne cau faire de saucissa per la cuècha...

d'unas armas dau crimi confiscadas per las autoritats
(per mai d'entresenhas picatz sus la fòto)

Te cau saupre, amic estivadièr:
- qu'es pas la pena de penecar per dintrar d'escondons una botelha de veire sus lo fièirau festiu, las te vendan (car, plan car, solide!) sus plaça. Basta de se desbarrassar, ça qu'es pas totjorn de bon far te l'acòrde, emai per de tèta-fiòlas diplomats de la coope de Pesenàs-dins-mon-cuol-metràs-ton nas dau sembla-vin que i a dedins.
- que se cau pas faire cagar non mai, a passar au travèrs dels quaranta dotze contraròtles d'avaironeses despietadoses e paupejaires, cotèls, cotelasses, tira-taps, descapsuladors, achadors, platèlas, ..., que son en venda liura au taulhièr de l'indefugible Danís e de sa polida. 
E se, quauque bramaira aranesa (tota semblança o similtud amb de personas... ) fa patir tos paures ausidors, basta de se ronçar antau armejat sus la sono gigantassa e manjasòus en cridant, cau pas desoblidar de cridar au mens (qu'en mai es pas faus): 

"MACARÈL ES BÈL !!!"

E, coma l'arma dau crimi es marcada, de totes los costats e sus lo margue, es lo Danís qu'anirà a Magalona, (pas a cò dels cuols-nuses mas dels "Tè-amassa-me aquela-saboneta-jot-la-docha-que-cantaràs-Se-Canto-en-soprano") plan content dau viatge e de la reclama e plan practic per el que son depòst es pas luònh. 

E òc, cau pas colhonar amb lo proteccionisme, la seguretat.

Serrana de l'autre bot dau bot dau mond!

Cèrca-calhaus-dins-los-ermasses

Lidia Wilson de Ricard e Ròsa Miòch

café occitan dau 27 d'abrial amb Ròsa Miòch:

Lydia Wilson de Ricard, 

La Felibressa roja

 Èra a la calandreta de Ginhac  e l'avètz mancat...

mancatz pas lo seguent

Dimècres 29 de junh, per s'enfadar au maset,

amb Joan-Frederic Brun...