O L'ALMANAC DE LA ROQUETIA.
Per dire tot çò de mancar pas dins lo rèire país clapassièr e endacòm mai, una pagina occitana que serà çò que ne faretz.
Nòvas de segur, mas tanben contes de ma grand-la-bòrnia, sornetas de ma tanta Nina de Niana, galejadas e bajocadas, pròsas e poesias, opinion, fòtos o vidèos,...
Acabatz de mandar.
cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com
mercredi 11 février 2015
Es lo Larzac
Es lo Larzac la tèrra abandonada. Las aubas son sens espèr e lo clarebrun n'es desconsolat.
M. Roqueta, "L'autbois de nèu", Verd Paradís I, CRDP 1992
dimanche 1 février 2015
Quand Jaumet fai son cafè!
L'occitan, une langue et une culture partagée en vallée de l'Hérault
FR
Le cercle occitan Max Rouquette est une association de la vallée de l'Hérault très active. Mercredi 28 janvier au soir, elle réunissait ses membres et ceux qui souhaitent s'immerger dans l'occitan lors d'un café-rencontre à la Calandreta de Gignac.
Ils sont un cercle d'initiés qui ne rêvent que d'une chose : partager leur trésor. Mercredi 28 janvier au soir, à la Calendreta, après que les enfants ont déserté les lieux, l'école occitane a accueilli le cercle Max Rouquette pour un de ses cafés occitans. Réunis par le verbe et pour le plaisir de la langue, ils sont une quarantaine à se regrouper une fois par mois.
"L'occitan, c'est une langue et une culture qui sont portés par les valeurs du troubadour : lo paratge, lo larguesa, lo prètz, la convivéncia [NdlR : la noblesse de cœur, la générosité, la valeur, la convivialité ]" explique Domenge Caucat, le président de l'association. Et leur bonheur est de la partager. Ils l'alimentent entre eux, bien sûr, avec les cafés où ils réfléchissent ensemble sur les moyens d'étendre la pratique.
Mais ils sont aussi très actifs dans la transmission. Le cercle organise une fois par mois un balèti et de nombreuses sorties culturelles à l'année. "L'occitan est ouvert à tout le monde. Il n'y a ni droit du sang, ni droit du sol " estime Domenge. Effectivement, Jan est suédois mais veut apprendre l'occitan, parce que "c'est la langue de l'endroit où j'habite" explique-t-il.
"La langue est le liant de la culture. Je suis content de voir que depuis 15 ans, elle se parle fièrement. Avant, c'était une honte réprimée maintenant c'est une fierté et une originalité dans un monde homogénéisé" souligne Félip Joulié, directeur de la Calendreta gignacoise. Un courant en cœur d'Hérault porté par une création artistique soutenue, avec Laurent Cavalié ou Aimé Brees, Jean-Paul Creissac et Sivan Chabaud et qui montre que l'occitan, langue comme culture, est sans conteste, vivant.
Où se renseigner sur le cercle et les cours d'occitan
Infos complémentaires au cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com ou au 04 67 57 32 21.
Cours d'occitan à Gignac, 30€/an le jeudi soir. Renseignement et inscription au 06 87 81 02 68.
samedi 10 janvier 2015
Sèm Charlie
Mon paire, sèm montats a ta barba de flume
E èrem tantes que t'avèm fach cabussar en arrièr,
E ara mon paire siám sols e paures e entrepreses
Davant ton grand còrs espandit sens espèr
Ni que ton règne nos avenga
Ni que nòstra volontat siasca facha
Aicís ont aimàvem de viure.
Èra a morir de rire o èra a rire de morir,
Sabi pas. Alara avèm sautat dins una eternitat
De matèria, de sèxe, de violéncia sanissa,
Redonda coma lo matin quand recampa
Tot un pòble encolerat e coma
Mon pòble a ieu
Perfièchament inexistent encara.
(Ives Roqueta, Pater, Prefacia, Messa pels pòrcs, 4 Vertats, 1970)
E èrem tantes que t'avèm fach cabussar en arrièr,
E ara mon paire siám sols e paures e entrepreses
Davant ton grand còrs espandit sens espèr
Ni que ton règne nos avenga
Ni que nòstra volontat siasca facha
Aicís ont aimàvem de viure.
Èra a morir de rire o èra a rire de morir,
Sabi pas. Alara avèm sautat dins una eternitat
De matèria, de sèxe, de violéncia sanissa,
Redonda coma lo matin quand recampa
Tot un pòble encolerat e coma
Mon pòble a ieu
Perfièchament inexistent encara.
(Ives Roqueta, Pater, Prefacia, Messa pels pòrcs, 4 Vertats, 1970)
dimanche 4 janvier 2015
Quina bona annada ?
Dins aqueles jorns que lo factor o l’internet nos pòrtan a carretada de sacadas de bons vòts, per nautres, a benlèu picada l’ora de venir metre una pelha de mai a la bugada e de nos bolegar !
Volèm pas mancar e èsser de rèsta e vos desiram doncas per aqueles quauques 360 jorns que nos demòran per n’acabar amb 2015 una bona fin d’annada, granada coma se deu, segur, mas quina annada vos desirar ? Quina…
1 De pas demorar tot sol
2 Un an doç coma de mèl
…
4 Per la lenga nòstra de plan vos batre.
…
6 (no coment)
7 De plan manjar per viure, vos vestir per la freg, e per beure, de pas esperar d’aver set !
8 E anatz pas solet al lièch. (de nuòch, per la rima en país bas).
…
9 Un an nòu polit coma un sòus,
10 amb d’amics coma los dets.
11 De plan èsser en camba,
12 per passar una bona Estivada en Avairon que se i lavan lo cuèu sens sabon.
…
16 De césers çò que cau mas plan onchats,
…
20 De vin sens aiga. Aquí òi !
…
50 Cinquanta que canten, cantan pas per ieu… que cau cantar per viure e viure per cantar.
51 nombroses, plan plaçats e plan quichats !
…
69 (pas que per los coquinasses) de botar de temps en quora son nas dins lo bartàs
70 en mai ta Tanta Nina !
…
83 Un apetís de quatre ventres.
…
88 De bombonas comolas,
89 E de crompar, aqueste an, un montamametas per la bèla maire, (mercé de contactar lo ceucle)
90 Mas de pas venir tròp lèu papeta, al pè de la platana de Sant-Guilhem, son pro per desparlar d'aquel que ven. Amen.
Enfin, vos desiram de vos enserranar sus de dralhòls polits lo mai sovent possible!
lundi 24 novembre 2014
Lo grand eissam en Roquetia
Dimècres 26 de novembre, tre 7 oras dau vèspre, a la glèisa vièlha d'Argelièrs, cafè òc descabestrat amb
Joan-Claudi Forêt
E mai siaguèsse pas la sason, Joan-Claudi, abelhaire dels mots, farà estivar son grand eissam dins l'Infèrn Roge, çò ditz, e nòstre brusquet de Roquetia.
Ausirem zonzonar "lo chant" dau Vivarés Naut, curiositat embelinaira per nòstras aurelhas rufas de paisbassòls mai acostumadas als bufals dau Tarrau e al cant agrolós de l'autbòi felipadocian, puòi tastarem la sanflorada chucosa de son mèl de garrigas.
Un grand essaim de mots bourdonne dans la tête du poète, qui se plaît à filer la métaphore apicole.
Les mots font le poème comme les abeilles le miel, mais l'essaim est double : il comprend les abeilles vivaroises et les languedociennes, qui feront, selon le pays et sa flore, « miel de bruyère ou de garrigue », de goût différent. Il s'agit dans les deux cas, mais surtout dans le parler périphérique qu'est le vivarois, de lutter contre le silence et l'oubli des mots et en dernière instance contre le temps et la mort, rien moins.
La garrigue est devenue muette, mais plus encore le Vivarais. Pour les faire vivre, ces abeilles-mots qui sont comme les âmes de leurs locuteurs disparus et tout ce qui nous reste des générations englouties, il faut recourir à l'oralité populaire, à ses dictons et formulettes. Or formulette implique forme : Un grand essaim de mots est une recherche permanente de formes. Le poète se méfie du pathos : « Fuir les effusions du moi lyrique, cette éponge, et tenter de voler au monde un petit bout de son mystère. L’émotion viendra à son heure, si elle doit venir. »
Ces chants du nord et cants du sud célèbrent la nature avec ses gens et les "abeilles industrieuses" qui y butinent : les mots.
J. C. Forêt, Un grand eissam de mots, Un grand essaim de mots, Livres EMCC, Lyon, 2013
Mas, quand los mots venon abelhas, jot la pluma de Joan-Claudi Forêt, tòcan a l'immortalitat.
a Argelièrs d'Erau, 19H, dins la glèisa vièlha còsta la comuna,
à Argelliers (34) dans la vieille église, à côté de la mairie...
Per parlar occitan, se rescontrar, faire riqueta e s'assabentar los cafès occitans
Café occitan? pour parler, se rencontrer, partager un repas, s'instruire...
Mòde d'emplèc / Mode d'emploi
à Argelliers (34) dans la vieille église, à côté de la mairie...
Per trapar la sala / Pour trouver la salle :
Per trapar la glèisa vièlha: es aquela qu'a lo cloquièr roman, a l'occitana. S'apargar a l'amorièr grand o endacòm mai, dintrar dins lo vilatge vièlh, seguir la carrièròta de l'ase dau paure Sidòbre, daissar de costat la Casa di Dante, pas luònh dau Sant de paret, e i tombatz dessús, còsta la comuna.
Per parlar occitan, se rescontrar, faire riqueta e s'assabentar los cafès occitans
Café occitan? pour parler, se rencontrer, partager un repas, s'instruire...
Mòde d'emplèc / Mode d'emploi
Per quals? Pour qui?
Tot lo mond, sòcis o pas de l'associacion, locutors o pas de la lenga d'òc, dau nenon pas tròp plorinejaire, al papeta rance pas tròp repapiare, e mai eles! Basta d'aver enveja d'ausir e de parlar l'occitan, (per aqueles qu'o pòdon), lenga en libertat, occitan de carrièira o patés de facultat.
Coma? Comment?
Segon la formula consacrada "Venètz e portatz" Qual de beure, qual de manjar, de sucrat o de salat, de pebrat per racontar... Metem tot amassa e partejam.
A l'entorn de? Autour de?
Lo tèma es aquí per faire montar l'alhòli e nos assabentar, en segonda partida de serada, un convidat de tria presenta son trabalh, e una discutida s'enseguís. Per s'acabar en galejadas e cançons.
Mercés d'o faire assaupre al vòstre entorn, de faire virar, que tant que vira fai de torns!
A dimècres que ven,
tota la còla de la Roquetia
samedi 15 novembre 2014
Requiem per las cagaraulas e per sas cauquilhas, lux eterna.
Èrem
acolitis dins las annadas 50 e aviam pas encara abandonat lo
subrepelís blanc e la rauba roja per estrenar lo vestit novèl :
una crotz penjada al còl, l’auba blanca e son gròs cordilh roge
nosat a l’entorn del ventre, acabat per un plumet de fiuses
tenguts per un nos gròs e pesuc.
Aquel
cordilh e son plumet, de los faire virar dins l’aire coma un
ventilador, ras del morre de son vesin, aquò èra, pecaire, la sola
distraccion, dins lo temps que lo capelan l’esquina virada, la
messa en latin s’esperlongava sens fin. Èra atanben, del cop, la
primièira rason de se far repotegar dessús.
Al
moment de l’elevacion, esquinlar pas coma o volia -1 còp, 2 còps,
3 còps- la devòta rança, de negre vestida, que n’aviá pas agut
pro de nos carpinhar a l’escòla mairala, qu’èra estada nòstra
regenta, veniá pas qu’en segonda rason. Saupriam nos o remembrar
un parelh d’ans pus tard, las nuòches d’estiu vengudas, per li
far profechar en prioritat de la campaneta. E l'endeman, un còp
denonciats, de nos entendre dire per nòstres parents : « e
ben, ères aqui amb de braves … acolitis ».
N’èrem
pas encara aquí, se'n mancava pas que de qualques annadas.
Nòstras
devocions conoissián son estrambòrd benlèu pas per Nadal mas
puslèu per Pascas e la Setmana santa, per la bona rason qu’èra
pas besonh de tresfosir que las ceremònias se passavan en defòra de
la glèisa : procession dels rampalms, del camin de crotz, de
las cagaraulas, per acabar amb lo pelegrinatge de l’ermitage, lo
diluns de Pascas.
Dins
nostres regrets es la procession de las cagaraulas que ven en primièr
coma la tortuga de la faula.
Aquò
se passava lo Dijòus sant e coma per totas las ceremònias d’aquela
setmana, en causa las campanas en viatge a Ròma, los acolitis deviam
faire lo torn del vilatge amb las tarabastèlas per sonar lo mond a
la glèisa. N’i aviá pas que tres e las disputas per las brandir
menavan tant de rebaladís coma las aisinas.
Del
còp arribàvem a la glèisa quora la ceremònia èra plan
entamenada mas pas per aquela de las cagaraulas, justament, qu’èrem
puslèu en avança. Ne voliam pas mancar una minuta. De la fauta del
temps a aquel moment de l’annada : un cop de pluòja o un còp
de vent e caliá esperar l’an d’après.
Los
joines Sautaròcs, las preparacions los avián ocupats tot lo
Sant-Clame del jorn.
Las
cagaraulas i aviá fòrça temps que banejavan, nimai bavarilhavan,
pas pus qu’avián servit de pitança.
Las
cauquilhas, elas, èran estadas sonhosament recaptadas dins l’ombra
d’un tirador, de còps directament, lo de dejós la taula, dins
l’espèra d’una fin luminosa e religiosa, per esclairar lo camin
de la procession.
(Apegadas
a l’aurelha se seriá segurament poscut entendre aquel
refranh : « Sèm pro per manjar ço qu’avèm, se
qualqu’un mai vòl venir, que se còpe la camba en camin. »)
Per
aquò far, èran emplenadas de l’òli rance que demorava al fons de
las gèrlas ; un bocin de coton derrabat de la boneta de nuòch
servissiá de mecha. Puòi, sus una teuna planca estacada sus las
grasilhas dels balcons, èran un pauquet enfonçadas d’aquí,
d’alai, sus un planponh de sabla. N’i
aviá atanben dins los trauquets de las faciadas mai abrigadas del
vent, amb de còps, de bocinets de candèlas per los que manjavan pas
de cagaraulas a son ostal.
Mancava
pas que de pregar lo bon Dieu, saique la sola pregària de la
jornada, per aparar l’installacion dels capricis del tarau o del
marin que vendrián empachar d’alucar las pichonas calelhas.
Mai
prigonda èra la nuòch, melhor èra. Aürosament que d’aquel
moment los lums publics èran pas coma uòi e encara melhor se lo
garda aviá pas agut lo temps de remplaçar las ampolas castanhadas
dins la setmana per d’acolitis prevesents.
Partit
de la glèisa a la nuòch negra, lo capelan, detras las devòtas e
sos cants en latin, podiá començar lo torn del vilatge e la
procession grossissiá lo long de las carrièiras, per far lo plen
davant lo restaurant de Fonzon, ont d’Innocents de Niana o de
Cogorlas de Sant-Joan de Fòs èran venguts, per l’escacensa, e
acabar en avança lo quaresme, tastar las trochas e las escaravissas.
Del
còp las devòtas s’entendián pas pus que i aviá encara mai de
bruch que per las enterralhas.
Se
sabèm pas las originas, la naissença d’aquela procession, sabèm
al mens las circonstàncias de sa disparicion. Venguda mai folclorica
que religiosa, lo capelan decidiguèt de la suprimir.
Ne
caliá pas mai als reborsièrs que son los Sautaròcs per la voler
continuar.
Es
coma aquò qu’en 1956 ,per lo Dijòus sant, la nuòch venguda,
lo capelan faguèt simplament una pichona ceremònia dins la glèisa
dins lo temps que los mai mescresents dels Sautaròcs, eles, cònsol
en primièr, e los bons catolics « frondaires »
faguèron la procession e venguèron picar al portalh de la glèisa.
Ne
garde ieu un remembre viu. Ère amb ma maire e lo sol enfant dins la
glèisa esclairada pas qu’amb cinc o sièis ciris, amb de cants de
devòtas tan joioses coma lo miserere.
Mai lugubre qu’aquò, se pòt pas. La ceremònia anava s’acabar
quora los conservadors comencèron de picar, tusta e buta, contra lo
portalh de la glèisa e de cridar. Aviá pas encara sèt ans e ère
pas fièr.
Lo
capelan volguèt los far calar e dobriguèt lo portalh per se trobar
en fàcia del garde qu’aviá alucat sus la plaça una candèla e
que li cridava coma un sord : « Toca-la, toca-la !» E
ma maire de peltirar lo capelan per l’auba per dire de l’empachar
de se n'aprochar.
Aquò
s’acabèt que tot lo mond sus la plaça, e èran pron nombroses,
t’i cridavan dessús de litànias qu’èran pas aquelas dels
sants.
Quora
vegère, d’annadas après, Don
Camillo e Peppone, aquò
agèt un gost de ja vist, mas, dins una version pas tan joiosa.
Per
la pichona istòria, tornats a l’ostal mon paire lai èra pas.
Emocion novèla. Saupèrem un pauc mai tard que de vesins l'èran
venguts quèrre per adjudar a vestir un autre vesin que se veniá de
morir…. Tant coma la procession de las cagaraulas que sèm ben
obligats de ne portar lo dòl.
Lo Sautaròc
PS :
Se n’i a que me creson pas, o pòdon totjorn demandar a l’amic
Janòt que se soven de tot aquò, e mai agèsse pres sul cap, un
parelh d’annadas pus tard, un ròc qu’aviá el escampat en l’aire
per dire de castanhar una ampola del lum public que geinava per la
picorèa de la cerièiras.
lundi 27 octobre 2014
Cafè òc, Josiana Ubaud
Dimècres 29 d'octòbre, tre 7 oras dau vèspre, a la glèisa vièlha d'Argelièrs, cafè òc descabestrat amb
Josiana Ubaud
La màger part la conoisson jot la casqueta de l'etnobotanista en domèni occitan, nombroses los que se congostèron de l'acompanhar, còp o autre, sus lo terrenh:
« Josiana Ubaud, aquela femna ideala en temps de crisi, puòi que t’apastura d’ensaladas sauvatjas una tropelada de 25 personas, sus un cairat de quatre pans de costat ! »
D’autres prèsan encara mai sas colèras famosas, quand, repotegairitz de servici, soleta, torna emparaular un pòble d’òc tròp sovent mut.
Çò melhor essent d’anar veire lo site de Josiana : http://www.josiane-ubaud.com/
Mas, en mai l’amiga e afogada de nòstres cafès, es la lingüista e femna de sciéncias que recebrem dimècres 29, per la sortida de son Diccionari Scientific (Matematica-Informatica- Fisica-Tecnologia-Quimia), Nerta Edicion, 2014.
Los de plànher seràn los absents. Venètz doncas ubaudizar* la vòstra lenga nòstra, vos assabentar tot en partejam lo pan, lo vin, lo demai, e mai encara, se afinitats…
*ubaudizar: parlar e escriure l’occitan dau sègle XXI d’un biais condrech e granat.
Per trapar la sala / Pour trouver la salle :
Per trapar la glèisa vièlha: es aquela qu'a lo cloquièr roman, a l'occitana. S'apargar a l'amorièr grand o endacòm mai, dintrar dins lo vilatge vièlh, seguir la carrièròta de l'ase dau paure Sidòbre, daissar de costat la Casa di Dante, pas luònh dau Sant de paret, e i tombatz dessús, còsta la comuna.
Per parlar occitan, se rescontrar, faire riqueta e s'assabentar los cafès occitans
Café occitan? pour parler, se rencontrer, partager un repas, s'instruire...
Mòde d'emplèc /
Per quals?
Tot lo mond, sòcis o pas de l'associacion, locutors o pas de la lenga d'òc, dau nenon pas tròp plorinejaire, al papeta rance pas tròp repapiare, e mai eles! Basta d'aver enveja d'ausir e de parlar l'occitan, (per aqueles qu'o pòdon), lenga en libertat, occitan de carrièira o patés de facultat.
Coma? Comment?
Segon la formula consacrada "Venètz e portatz" Qual de beure, qual de manjar, de sucrat o de salat, de pebrat per racontar... Metem tot amassa e partejam.
A l'entorn de? Autour de?
Lo tèma es aquí per faire montar l'alhòli e nos assabentar, en segonda partida de serada, un convidat de tria presenta son trabalh, e una discutida s'enseguís. Per s'acabar en galejadas e cançons.
Mercés d'o faire assaupre al vòstre entorn,
A dimècres,
tota la còla de la Roquetia
dimanche 12 octobre 2014
Aigatge al Clapàs
Vendemiaire
de 2014
(o quand lo Montamametas fa son calendièr revolucionari...)
Qu’òm i vei lo roge, que de la premsa a la tina nos aprèsta
de costuma los endemans cantaires, venir pas mai qu’alèrta meteo que fai dau Clapàs,
lo Fangàs-beach das bo-bos banhats, qu’aqueles
estanciurs de cagabetums, amb la benediccion dobla d’arquitèctes desclocats e de
politics corromputs e deseimats, l’an cementat e enquitranat, a doble rebraç,
dau Puòg de Sant-Lop a las ribas de l’estanh de l’Òrt, pas que per lo poblar, ultima
crosada, das felens de Montfòrt-l’amòrri.
Aquò per lo mai grand bonaür postum dau paure nòstre Pofre*,
enfin aürós coma un peis dins l’aiga, de veire mai qu’un floquet d’escupinha asaigar
son pòrt Mariana per lavar los pès, fondamentas pudentas, dau palais e das poders
regionaus. Las Tres-Petetas,** servieta esponga a la talha, fan la Comèdia*** de la bugada, rementant los
trempa-cuèus de Mont-Ferrièr d'un còp èra, amb lo risolet a las bocas, agachan se banhar las lengas ponchudas…
Quand l’Autisme o Maire Natura, causiretz, fan calar enfin
los guirguilhs das captaus politics de l’endrech, l’aubre poirit de l’ump litoralenc e la
ròsa passida de la vilassa dins lo meteis banh, que coma disiá l’autre « se lo tram va
pas a la mar, es la mar que ven enfin al tram » !
Episòdi cevenòl que dison, se lo pilòt vos agrada farem la seria, sason 1, sason 2, de tot biais i a pas pus de sasons, la paura ma tanta Nina aviá rason:
"Mar clara, montanha escura,
ne tornaretz tastar, segur."
E lo regret, que l’estadi siaguèsse estat voide, sens sa
còla de fotbòl, quand Mausson tirèt la sèrva d’aiga per veire Merdanson**** tornar
trapar a de bon son nom.
* Jòrdi Frêche.
** Las Tres-Gràcias.
*** Comèdia, plaça bèla de Montpelhièr que i rèstan las Tres-Petetas.
**** Merdanson se sona ara pudicament Verdanson per espaurugar pas las practicas.
Banh de pès per lo poder regionau e lo pòble clapassièr, jòt l'agach amusat de las Tres-Petetas.
mercredi 8 octobre 2014
Cants a Sant-Guilhem d'Erau
"Amen, amen, sèm pro per manjar çò qu'avèm,
Mas pas per cantar !
Se quauqu'un mai vòl venir,
Almens que se cope pas la camba en camin ! »
dins lo rescontre dau giscle de la fòrça brutala de las voses e de l'espetament gaujós dau cant popular occitan,
dins lo plaser renovelat de la galejada sautaròca e l'afrairament,
mas tanben dins la calama,
quand s'apasima la brofoniá e que cantorleja l'oscillacion de l'amna enlairada sus las alas de l'autbòi felipadocian,
que lo còr dau Janòt, petaçat coma un relòtge vièlh, pica tornarmai sa tifa-tafa desmargada,
plan luònh de l'escura lirica o de la frasa de rap raspada et afrosament americanizada dau disc de vinil que zin-zoneja a la revèrs en caïnejant son planhum mortejat,
quand los mots, pastats per de generacions e de generacions de davancièrs, son molinetejats per de còrdas vocalas primitivas non jamai adomergidas, sauvatjas,
e que, descabestrats venon, dins un bufal espectaclós, prene son vam vital,
expulsats de grandas maissas, negrassas, coma un coloriatge de Soulatge pichotet,
quand lo vesin dau dessús, revolumant de longa dins son lièch coma una baudufa agent trapat lo moviment perpetual, barrarà pas l'uòlh de la nuòch,...
...resclantís al pus fons de las garrigas nautas, dins lo prigond de la gòrjas d'Erau, la clamadissa de la
Corala de Sant-Guilhem
Primièrs clams lo 14 d'octòbre, per la Sant-Just, (lo sant patron de la corala)
sala Govèrna, 20H45
Novelairas e novelaires benvenguts e mai los pairòls traucats!
Repertòri tradicional occitan, cants polifonics personalizats (aquò vòl dire que cadun canta a son biais) acompanhats per lo subre-bèl Mèstre Albareda -Carcassés!
S'apargar dins los en-basses e montar d'a pè la carrièira principala dau vilatge, a la crosada prene a l'esquèrra, la sala es a trenta mètres a gaucha.
Entresenhas per mèl cercle.occitan.max.roqueta@ gmail.com
jeudi 25 septembre 2014
Messatge d’optimisme
Eric Fraj seguèt lo convidat de la sesilha passada das cafés occitans, engimbrats per lo cercle occitan Max Roqueta. Polida serada, onte la question « Quin occitan per deman ? » senhoregèt.
Vaquí un extrach polit dau « Libre de Catòia », de Joan Bodon. Es un tèxte que pòrta esperança e baila coratge. Emai foguèron pas escrichas per parlar de l’occitanisme (mas Joan Bodon èra pasmens occitanista) aquelas linhas subrebèlas pòdon concernir tanben la causa occitana...
La nuèch se prolonga, freja. Una brasa consumida creis la flaçada de cendres que recapta encara mai la cremor de las darrièiras brasas. Una per una s’escantisson, una per una. Mas basta que ne demòre una que arda. Perque s’acaba tota nuèch. Lusirà, tornar, l’alba complida. Lo Mèstre vendrà desacaptar las cendres. Pausarà sus la brasa darrièira la fina lenha menuda. A bèles paucs bufarà doç, entrò que se lève la flamba. Cresi ieu ara que lo matin se sarra. Espessas son las cendres, benlèu tu seràs la darrièira brasa. Quand tot sembla perdut, es alara que tot comença. Ne sèm aquí.
Joan Bodon, Lo libre de Catòia, Edicions de Roergue,1993
jeudi 3 juillet 2014
Lo Lemosin es Occitan
Lo redreiçament de França nos en batem, pro de se faire enfavar o desfavar. Non a aqueles que nos vòlon sanar.
Lo Lemosin es Occitan, restacat a Aquitània coma se deu:
Per aqueles que l'an pas fach, mercé de signar la peticion http://www. petitions24.net/le_limousin_ est_occitan_et_doit_le_rester
Inscription à :
Articles (Atom)





