O L'ALMANAC DE LA ROQUETIA.
Per dire tot çò de mancar pas dins lo rèire país clapassièr e endacòm mai, una pagina occitana que serà çò que ne faretz.
Nòvas de segur, mas tanben contes de ma grand-la-bòrnia, sornetas de ma tanta Nina de Niana, galejadas e bajocadas, pròsas e poesias, opinion, fòtos o vidèos,...
Acabatz de mandar.
cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com

mercredi 4 juillet 2018

Salves e segurs

Occitània e l'occitanisme dins tot son ample, dei Aups als Pirenèus, pòdon bufar uòi. Aprèp 3 jorns d'una cèrca sens relambi e acarnassida avèm enfin de novèlas de la cordilhada perduda.
Tot lo blanc dau pòrre, de Seta, de Gijan, de Juvinhac, de la Roquetia s'èra recampat aqueste dissabte de matin, 30 de junh, per caminar dins las piadas dau doctor Roqueta sus lo dralhòl de l'Estanhòl. Tèrra abandonada, camin dau Cèl, de la cisampa de fuòc, dau sorelh brosent, de las cigalas...
Solament, lo Roqueton, el, pas colhon, i montèt en ivèrn e se faguèt pagar amb la Carta Vitala.

E, desempuòi dissabte ges de novèlas d'aqueles deseimats, d'aqueles ensolelhats Tot un país a se manjar la sang, a se rosigar, a se calcinar...





Imaginatz un pauc lo fracatge. N'èra acabat de la lenga nòstra dins aquestes ròdols, de la riba de mar a Serrana, una pèrda crudèla que se pòt pas dire, que daissava sens voses la corala famosa de St Guilhem, tant talament viva encara la velha arser a Nefiés davant una sala comola que la portava en trionfe quand cantèt lo Podaire.










E aquel èime setòri que degalhava sus los cais dau Bordigon o dau Bòsc en una jornada mai d'esperit que se'n degalharà pas jamai en cent ans a l'Acadèmia Francesa, fotut per tot jamai. E la Naciou orfanèla de son cavalièr mai famós... E l'Universitat, lo Partit Occitan, lo corrièr dels legeires de Midi Libre, Viure al País, ràdio Lengadòc sens cronicaires, las ajustas sens musicaires, en dòl e en quicanèla forçada...


La Campana de Niana, capitèt pas que per vautres, que fariam pas!, de reconstituïr, mai o mens, que deontologicament e pudicament i a causas que se pòdon pas escriure aquí, aquela jornada.

L'espicièira plan conoguda e respectada d'Argelièrs, Lina, testimonièt que de matin un emberretat de primièira li crompèt quilomètres de saucissa abans que de desaparéisser dins una veitura negrassa empegasoletada per Macarèl. (Nòta de la redaccion : La saucissa de Lina seriá un produch derivat Max Roqueta, afrodisiaca que non sai, que los acostumats empassan amb fòrça vin d'aquí e que lor dona de tocar un estat segond. E de còp se finisson amb de muscles de Brissac...)

Lo dich emberretat seriá acoquinat amb lo Profèta de Sant Guilhem, mai el!, e un autre goró (panardeja d'un costat, aquel d'aquí) qu'òm vei sovent trevar las arroinas de l'Estanhòl.





















Se ne cresèm una sòrre -mas es que podèm creire una religiosa qu'entend voses?- qu'ausiguèt cants dins la clastra, la fina còla seriá passada dins Sant Guilhem au moment ont lo país tot asorava onze cabras desclocadas, mas plan penchenadas, putanièr!, que sus una pelenca siberiana corrisián aprèp una pauma.
Seriá benlèu per aquò que digús los vegèt pas dins Gelòna?







En mai, un pauc mai tard, un anarquista de la còsta plena e de la plena pèl, un peis de gròs pés dau mitan setòri, un Bosigaud figuratz-vos!, seriá estat apercebut a rodejar dau costat de la comba de Brunan. L'òme es acostumat a vendre sa saucissa e a montar la carrèla als mai fragils que los Innocents de Niana, los Bosigauds, amb los de Montfavet e de Borronhan, ne son la sanflorada...

Es l'emplegat de la comuna de St Guilhem, de matin, alara que deviá recaptar la sala de la comba de Brunan  que los trapèt, afrairats, amolonats, envinassats a cubar son over-dòsi de poesia roquetiana (aviam pasmens a faire a mond acostumats e roquetian-dependents! Coma qué...)

Semblariá qu'agèsson pas patit de tròp.
Quin solaç!!



dimanche 24 juin 2018

30 de junh de 2018

La Roquetia aculhís Seta e Gijan,
e tanben aqueles d'Erau, 
de la region Occitanieta, 
e d'Occitània tota, 


totes aqueles qu'o voldràn,

e tus se vòs​.

10h00 - Dins las piadas dau doctor Roqueta


"Es au pè d'aquel ròc que vegère enfin l'ostau, lo Mas de l'Estanhòl. Èra una batissa antica, pesuga, amb d'ancolas, bassas e arrapadas; una parabanda cubèrta en subre d'un pòrge roman; e dins aquel luòc desèrt, sens ges de camin tan copat dau mond coma s'èra en plen Tibet, aquel curiós ostau virava au solelh una fenèstra amb crotz de pèira de pur estil Renaissença."
Max Roqueta, Verd Paradís II, Cendre mòrta, A Tots, IEO, 1974


Vos prepausam de nos acompanhar dins las piadas dau doctor Roqueta que venguèron sonar, un còp èra, per un malaut dins un mas perdut. Pichon rapalhon de 3/4 d'oras, descobèrta dau mas e lectio roquetiana, puòi caminada dusca a Sant-Guilhem, mai o mens planièira. (comptar en tot 3 oras de marcha).
De preveire de se decatlonizar un pauqueton, solièrs montats, biaça d'esquina, gordeta e gordassa tot çò que cau. Portarem un tira-tap en cas de quicòm.


Rendètz-vos 10 oras sus l'apargament aprèp lo primièr barratge, es 1,5 quilomètres aprèp avedre passat St Guilhem.

Nos petaçarem puòi per anar quèrre las veituras que l'escorreguda fa pas una bloca.


13h00 - Repais tirat de la saqueta

A l'espaci Max Roqueta a Sant Guilhem​, son las taulas escampilhadas​ jot los aubres, còsta l'apargament d'ennaut dau vilatge.

Los fenhantasses e lo papetum seràn los planvenguts per partejar lo repais. (mai que mai se pòrtan lo pastís)


​L'apargament es pagant. Vos recomandam (se volètz pas pagar la subvencion per la Corala) de daissar las veituras que servisson pas a la sala de Brunan* e​ de comolar las autras. 


15h - Visita de Sant-Guilhem en Occitan per nòstre Profèta Jo.


De l'Istòria a las istorietas, de Roqueta a l'Escoutaire, un autre Sant Guilhem, lo vertadièr, que gaire de mond conoisson. Dins la parladura de l'endrech.

Rendètz-vos 15 oras au pè de la platana.



17h - Presentacion d' Una scéença à la boursa plata amb Alan Camélio


Rendètz-vos a la sala comunala de la comba de Brunan ont s'acabarà lo demai de la vesprada. (de veire mai bas per trapar la sala*)

Article de présentation du livre,  paru dans « La Marseillaise » du 4 septembre 2017
LES ANARCHISTES SETOIS
 « Y’en a pas un sur cent et pourtant ils existent/ La plupart fils de rien ou bien fils de si peu/ Qu’on ne les voit jamais que lorsqu’on a peur d’eux/ Les anarchistes »Ainsi chantait Léo Ferré, mais Alain Camélio, président du cercle occitan sétois, lui, les a vus et il est parti à leur rencontre, sans aucune peur, et plus précisément à la recherche de ceux de Sète. Cette rencontre, fruit de huit années de travail, il nous l’a fait vivre dans deux ouvrages indissociables (l’un en français, l’autre en occitan). Réunis sous le titre « Una séança à la boursa plata – Illustration du syndicalisme révolutionnaire sétois »[1]En poursuivant ses recherches de documents gardant les traces de l’expression occitane dans « le parler sétois » il retrouva Verdale, auteur d’une une pièce écrite en 1905 et en alexandrin, ce fut un document précieux qui lui permit d’aborder d’une façon nouvelle toute la production occitane connue jusqu’à ce jour dans le paysage sétois . A l’opposé de L’armanac cétori (1894-1913)publication des félibres de Sète qui cultivaient le pittoresque, illustraient par la galéjade et la bonne humeur ce qui leur semblait être « l’âme sétoise », Pascal Verdale investissait le terrain du social avec sa verve anarchiste.
La sensibilité occitane d’Alain Camélio ne pouvait se satisfaire de la simple mention « amuseur public », par ailleurs son attachement à l’histoire du mouvement ouvrier ne pouvait que l’inciter à en connaître un peu plus sur ce personnage et l’environnement dans lequel il évolue. La pièce, reproduite en préambule de l’ouvrage, fait vivre une réunion des ouvriers à la Bourse du travail de Sète, ceux-ci débattent de « l’impérieuse » nécessité d’augmenter la cotisation syndicale.
C’est un travail sérieux, en profondeur, qui nous est proposé, une plongée au cœur du mouvement ouvrier sétois dans le début du 20ème siècle. On côtoie de nombreux personnages mais aussi on plonge dans la complexité du contexte social d’un port en pleine activité économique.
Jacques BLIN
[1] : « Une séença à la boursa plata - Illustration du syndicalisme révolutionnaire sétois » - Mai 2017 – 504 pages - Edition Bilingue (Un volume en occitan et un volume en français) imprimé avec l’aide de la Région Occitanie Pyrénées – Méditerranée en partenariat avec l’IEO Lengadoc et le Département de l’Hérault – 50 €. A commander à IEO Lengadoc : 15 avenue Alphonse Mas - BP 60011 34501 Béziers Cedex

18h30 - Fèsta occitana! 


Aperitiu, cançons, lançar de tielas, saucissada, balèti...

amb la corala de Sant Guilhem, 
las voses de Seta,








e Biscam pas.

Dins la practica / 

Au maset i a una chiminièira e una grasilha, doncas manjarem la saucissa de Lina. (Coma animal totemic d'Argelièrs trastejam encara entre lo muscle o la saucissa. De discutir.)
Lo ceucle ofrirà la grasilhada mas seriá plan de nos dire (per retorn de mèl o sonada telefonica) lo nombre que vendretz que crompessèm los quilomètres porcassièrs que caudrà.
Lo mond auràn pas que de portar 
​en mai ​
una intrada o un desèrt e un pauc de vin.
Las vegetarianas pòdon venir de Seta, e las lentilhas de la Maria-Lina seràn las plan vengudas. (lo fricandèu tanben)


​*​
Vos esperam a la remisa de Brunan, D4:
Après lo pont dau diable, prene la rota de Sant Guilhem, passar davant la bauma de Clamosa. L'ostau, un magazin ancian vengut sala municipala es au long de la rota, un quilomètre e mièg pus luònh, costat montanha, abans Sant Guilhem.
Pargue per las veituras a costat. Repais partejat tre 7 oras dau vèspre. Possibilitat de picar un cabús dins Erau, un pauc dejós, amb jacozis naturaus.



Per totas entresenhas / 
abans /avant 04 67 57 32 21
pendent / pendant 07 63 15 30 17  o 06 28 27 57 73

dimanche 17 juin 2018

Joanòt

Se lo jorn un bèl jorn deu puntejar tot negre, se lo solelh polsós dins son ombra se nèga, se lo monde es ric de sos paures, totjorn, m’espères pas, aurai levat lo camp, partirai dins l’escur, ausiràs pas mon pas…
-Passarai dins la pèça a costat-
Auràs pas qu’a gaitar a l’entorn de l’ostal : l’araire virarà la tèrra sul costat, la graula seguirà per faire son prètzfach, e l’òme plegarà las espatlas, lo cap.
I a tròp de calhaus dins l’umanitat de mon rèc, tròp d’amargalh dins mon empèri de silenci…
-Partirai dins l’escur, ausiràs pas mon pas ;
passarai dins la pèça a costat.*


 Adieussiatz Joanòt.


*Decòr Miquèl, Se lo jorn, La nuèit esquiçada, IEO Messatges, 2001.

samedi 26 mai 2018

Villanova e Vilanòva, quand los dos fan lo parelh!

Aicí sèm, lo rendètz-vos de tot un pòble:
​​
e nhica, nhica, nhaca! 
Ne dança de jòia l'ase de Ginhac.


Polidas amigas, cranes amics,
​ 
ie tornam qu'i son tornats.

lo dijòus 7 de junh, 19h, a Ginhac a la calandreta la Garriga - camin de Carabòtas
​.​
Dins lo bèl an de Dieu
 de 2018, sèm. 
Occitània tota es ocupada per los franchimands... Tota? 
Que nani! Una calandreta trepada per de canhòts de la plena pèl resistís sempre mai a l'envasidor e au trobar clus e cagant...

Daniel VILLANOVA e Joan Marc VILANÒVA

faràn venir, saique un pauc mai d'ora que de costuma, L'ESTIU.
​E,
vos poiretz tanben encigalar...
​Deslocalizat lo Vilanòva se pòt pas sofrir e luònh d'Erau es pas solament sa quítia ombra alara que per aquí se desdobla!

Presentacion dau libre:

Cotria Danièl e Joan-Marc, nos chalarem d'aculhir Jaumet l'editor e Carmen l'Egeria de la còla.


​Danièl, de tant nos
 congostèt amb son pichon mond de Borronhan (embessonat amb Ginhac, Niana, Bosigas e Montfavet...) que demandèt a son fraire Joan-Marc de nos lo contar dins sa polida lenga nòstra
​!
 E, coma aquò, dins la meteissa serada nos espofinarem en francés, nos escacalassarem, nos crebarem la pèl dau rire en occitan -es la dobla pena per los que tenon sas lengas- nos 
​regaudi
rem de 
​lor 
entrebescament e poirem crompar un libre doble-dedicaçat!
Que L'estiu- L'été çai es lo libre que cau aver legi
​t
 per entendre çò que rire vòl dire, e que per rire n'i a pas de rèsta de doas lengas !


Alara, venètz e comprendretz per​dequé...
E,
​ 
se ne passa causas dins aquel estiu d'aquí! Ma paura femna, o cau veire per o creire!
Que, figura-te, lo Raimond, dempuòi qu'es tornat de vacanças de La Maló, tot lo mond ie cantan "Se tu te'n vas a Rio" qu'aquò te li fa prene la fotra,
​ lo fa biscar qu'es pas de dire,​
 
​tant que ne fa de pebre, ​
quicòm de brave!
Vai te'n saupre perdequé?
E puòi, i a lo Darrigade que pòt pas encapar coma se fa qu'en bicicleta arribe en avança au rendètz-vos, abans la sieuna femnòta, que i va ela en veitura acompanhada per son calinhaire.
E, Calendula, la cagòla de Marselha, la nòra de Luceta, que se rosiga la sang per son paure paire, pecaire, que risca de se faire embarrar a dobla sarralha e per un moment. A mai! Calguèt que, quand fasiá dau deltaplane subre lo Torn de França, aquel grand colhon de la luna, que me fa dire, tombèsse dins la veitura dau Sarconàs...
E lo Gago que de longa s'enfenèstra, e l'autra, la regenta, qu'es totjorn a cercar sos peisses roges. Ne passe, e d'aquelas que crèman au lum!






Las fòtos son dau Joanòt Burc. ;-)

19h, A LA CALANDRETA LA GARRIGA de GINHAC, camin de Carabòtas.*

 
e, coma de costuma, sopar partejat: "Venètz e portatz".  Qual de beure, qual de manjar, qual de dire...
* PER TRAPAR LA CALANDRETA de GINHAC,  es camin de Carabòtas, còsta lo licèu agricòla.
A750 dusca a Ginhac, 1ra sortida (mèfi es missanta a 130 a l'ora) après lo pont sus Erau per los que davalan de Lodèva o que venon de Besièrs; 2nd sortida per aqueles que montan dau Clapàs. Arribatz dins una giradoira direccion Belarga, Canet, Montanhac en daissant Ginhac dins l'esquina. Un parelh de quilomètres, una autre giradoira. 1ra a drecha es lo camin de Carabòtas que vos cau davalar. Après lo licèu agricòla auretz la Calandreta aquí tocant.

Aquel qu'es pas content, que se crompe un GPS.

mercredi 18 avril 2018

La Corala en Prima temps


Aprèp lo Nadau-torn, vejatz-aquí la Corala en Prima temps...
Sòrre ainada dau Ceucle Occitan Max Roqueta, la Corala Occitana de Sant-Guilhem faguèt tombar sas primièiras gotas en 2004. 
Se trachava d'aparar de l'oblit e de la desaparicion lo repertòri occitan e, de temps en quora, de faire viure un repertòri religiós pastat de l'èime de l'abadiá de Gelona.
Amb las annadas e jot l'aflat de son musicaire-cap de còr lo Felip Carcassés lo repertòri a pas mancat de s'enriquesir e de pichonar:
- cants tradicionals occitans de Nadal, de Carnaval, ligats als trabalhs de la tèrra, de velhadas, de breçairòlas, de taulejadas, tot fa ventre!
- cançons tradicionalas a dançar (per acompanhar musicaires e dançaires dins los balètis: borrèias, pòlca, mazurca...)
- cants polifonics sus de tèxtes poëtics de Roqueta, Bodon, Llorca,...
- cants de la nòva cançon occitana de las annadas setanta (Marti o Mans de Breish) o actuala (la Mal coiffée, lo Còr de la plana,...)
- Brassens revirat per Corne d'Aur'Òc. (Carcassés e Ciá)
- cants de lucha (per faire petar dins las manif) 
- cants religioses (per faire petar dins l'abadiá)

La podrètz ausir, aquela Corala famosa, sus lo mercat de Nadal de Sant Guilhem o per la Messa de Mièja-nuòch, dins d'unes balètis o a Mèsa amb las autras coralas occitanas e un pauc d'en pertot dins lo ròdol ont se canta en occitan. 
Lo repertòri es de cap a cima en lenga nòstra, mas lo francés -e mai siague pas terrible- es encara comprés au dintre d'una còla qu'es pas gaire academica.
Se d'unas sabon la musica e lo solfègi, los pairòls traucats e las borronas son tanben planvenguts. Bassas, tenors, alto, soprano e totas voses independentas.

dimanche 1 avril 2018

Pascas




Sens cercar de borra sus un uòu,
e sens voler portar la masca,
Quau per Pascas se solelha coma uòi,
Per Nadau crema sa lenha...

BONAS PASCAS !

dimanche 25 mars 2018

L'ora

                        A las cinc oras pican las sèt !

                    Cal passar a l’ora d’estiu
                    Quand la prima es pas arribada.
                    E d’aquela desborronada,
                    Ne’n patissèm dempuèi bèl brieu.

                    Lo govèrn es pus fòrt que Dieu ;
                    Pòt decidir per la clocada
                    Qu’a pas qu’un cervèl d’arencada
                    E se negariá dins un riu.

                    Endacòm mai las dictaturas,
                    Aicí nadam en libertat.
                    Tan mièlhs se son pas entendudas

                    Las voses d’un pòble embufat.
                    Mas benlèu que de la colèra
                    Picarà l’ora un jorn sus tèrra !

                     Cristian Dur, Gange, lo 30 de març de 2008


samedi 17 mars 2018

LODÈVA, LODÈVA !!!

Lo pissador de Nòstre-Sénher se va desbondar aquel dimècres 28 de març sus Ginhac e sa calandreta e vos convidam doncas a venir nadar amb nautres dins 
​l'
òli dau saupre Lodevés...


LODÈVA, LODÈVA !!! bramava lo paure Sant Frocand a sa vila dins un espectacle vièlh, òc-ben mas...
LODÈVA  ciutat occitana!
e las Frocandonas, los Frocandons, seguiràn la tombada per nos venir presentar e dire l'occitanitat de SA vila,
a travèrs un obratge polit e collectiu.
 

Dimècres 28 de març a partir de 19h a la Calandreta la Garriga de Ginhac camin de Carabòtas.


recebrem Eliana Gauzit la menaira d'aquela còla de tria, Cristian Dur, Alina Combes, Marisa Leduc.. 


La pichòta ciutat de Lodèva, dins Erau, s'estaloira al pè del Larzac, entre doas ribièras lindas, Lèrga e Solondra, dins un circ supèrb de còlas e de bauces. Coneguèt de sègles flòris, quand foguèt sèti d'un avescat, que ne testimònia encara sa bèla catedrala gotica Sant Fulcran (o Frocand). L'industria de la lana e del cuèr assegurèt longtemps sa prosperitat, davant que la barradura de las usinas, al sègle XX, la faga cabussar dins lo caumatge e dins una crisi sociala ont arpateja encara. Mas aquò's pas d'istòria ni d'economia que se propausa de parlar lo libre collectiu Lodèva, ciutat occitana, qu'Eliana Gauzit, lodevesa d'origina, n'aguèt l'iniciativa e que ne recampèt las 31 contribucions : es de l'occitanitat de la vila, de son immemoriala cultura occitana.
L'idèa li'n venguèt pendent un edicion del festenal de poesia les Voix de la Méditerranée, que se debanèt dins la vila pendent 17 ans, fins en 2014. Foguèt un bèl festenal, ne pòdi testimoniar, que ne regretam totes l'avaliment, mas que los poètas occitans n'èran a la debuta gaireben fòrabandits, quand èran pas recantonats dins de rèirecorts escartadas, alara qu'èran convidats lors collègas de totas las ribas de la Mar Nòstra. Nos planhissiam pas de los poder ausir, de segur, mas d'èstre pas convidats a la fèsta. A dich de repotegar, los poètas occitans finiguèron per obténer un estatut d'egalitat, grand gaug, e d'escambis fruchoses se poguèron far. Aquò's l'ignorança deliberada de la cultura occitana de la vila òsta pels organizators, a la creacion del festenal, qu'inspirèt a Eliana Gauzit l'urosa idèa d'un estudi sus l'occitanitat de Lodèva que mostrèsse cossí l'òc s'i parla, s'i viu e s'i declina d'un biais original, amb una riquesa que pòt estonar lo quite public lodevés.
[...]

Eliana Gauzit ​n
os ofrís un libre d'etnologia corala que s'interèssa a totes los aspèctes de la vida e que compausa una mena de microcosme, certas pas arcadic, mas refofant de riquesa occitana. Un libre qu'es una mina d'informacions e que passionarà non solament los Lodeveses, mas totes los que s'interessan a l'occitan. De segur, lo CD es un util acompanhament al libre, qu'i podèm escotar la votz dels informators amb lor accent inimitable. Aquò compausa un document preciós, irremplaçable, sus un recanton encantaire d'Occitània.
Joan Claudi Forêt per La Setmana


19h, A LA CALANDRETA LA GARRIGA de GINHAC, camin de Carabòtas.*
19h, à la Calandreta La Garriga de GIGNAC, chemin de Carabottes.
 
e, coma de costuma, sopar partejat: "Venètz e portatz".  Qual de beure, qual de manjar, qual de dire...
* PER TRAPAR LA CALANDRETA de GINHAC,  es camin de Carabòtas, còsta lo licèu agricòla.


A750 dusca a Ginhac, 1ra sortida (mèfi es missanta a 130 a l'ora) après lo pont sus Erau per los que davalan de Lodèva o que venon de Besièrs; 2nd sortida per aqueles que montan dau Clapàs. Arribatz dins una giradoira direccion Belarga, Canet, Montanhac en daissant Ginhac dins l'esquina. Un parelh de quilomètres, una autre giradoira. 1ra a drecha es lo camin de Carabòtas que vos cau davalar. Après lo licèu agricòla auretz la Calandreta aquí tocant.

samedi 10 mars 2018

Telh e rovre




Telh au ras de l'ostau, pichòt tilhòl en flor,
Dormissent e balhant l'ombra de ton amor
A lei paisanetas qu'i trian lei rasims
Au grand solèu d'agost, quand la vèspa bronzís,

Tei branquetas crespadas, nolentas coma mèu,
Non se pòdon partir de lei de l'aubre bèu,
Lo rovre l'abraçant per tostemps lo sentir,
Mesclant dins lo fulham leis aucèus a venir.

Quand èran mortaus vièlhs, l'òme e la tendra femna
Balhèron i miserós çò que lor demorava :
Darrièr rodau de fuòc, darrièra bona auqueta.
Mas lei cocha-vestits se vestiguèron a l'auba

D'argent, d'aur e de lutz, qu'èran totei dos dieus :
Ermès lo Viatjaire e dau Cèu lo grand Zèus.
Filemon e Baucís, en aubres an tresmudats
Per empachar la Mòrt de lei desseparar.


Maria Cristina Bourgade