O L'ALMANAC DE LA ROQUETIA.
Per dire tot çò de mancar pas dins lo rèire país clapassièr e endacòm mai, una pagina occitana que serà çò que ne faretz.
Nòvas de segur, mas tanben contes de ma grand-la-bòrnia, sornetas de ma tanta Nina de Niana, galejadas e bajocadas, pròsas e poesias, opinion, fòtos o vidèos,...
Acabatz de mandar.
cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com

mardi 16 mai 2017

Monica Sarrasin fa son cafet Lemosin

Òu mond lengadocian, gallés, lemosin, senegalés e franchimand.


doas o tres pichòtas informacions de mai:

- es lo 21 de mai, dins lo Viure au País, que passarà lo reportatge sus los fraires Vilanòvas. 
De mancar pas, que, segur,  la Miriam es anada quèrre dins son rebat çò melhor, 
amagant pudicament, coma de costuma, los enchichorlatges a molons de la serada. 
(Li podèm faire fisança, èra saique bandada, mas pas au ponch de pèrdre sa deontologia
e sa plaça de las bonas a FR3)

- Lo mond de Canet an petat un cablàs! ( a son pont. Pom, pom, pom, pom!) Doncas deman, 
per aqueles que vendràn dempuòi la riba drecha au cafet Lemosin de se causir un autre pont.
(De Valarauga a Ate son pas los ponts que mancan)

- Aquò me mena tot naturalament a vos rementar qu'es deman lo cafet Lemosin.
Es deman que metrem la Lemosina au pilòri.


L'amor de luònh a posita!
Auretz  la possibilitat de lo veire lo prèmi Jaufre Rudel de carn, d'òsses e de lenga!
En mai, dempuòi l'autre jorn, t'aguèt un autre prèmi, la Monica, l'arrestam pas pus, 
t'aguèt lo prèmi de la borricha de Mèsa! 

Fa repiàmus sus totas las jòias, es capabla de raubar lo prèmi Padena au paure Joan de La Sala...


Doncas:



Dimècres 17 de mai / 19h

Calandreta La Garriga/ Ginhac

 Cafet lemosin.

Bramaràn los ases qu'aqueste còp, los sarrasins, o puslèu la Sarrasina se'n torna a de bon.

Recebèm per lo cafè descabestrat Monica SARRASIN
conoguda tanben jot lo nom de Monique Sarazy.



La Monica, 'quò's una curiositat,
mas un pauc d'exotisme nos farà de ben.
Licéncia d'occitan a títol postum, pro-tèsi en devenir,
decana de la promocion famosa "Botifarras"
que passèt lo bac a l'Edat Mejana,
autora dins sa lenga mairala,
a una tatà Lison coma nautres avèm una tanta Nina,
e coma la Delpastre, te cavalca lo tractor.


En mai, te parla en manjant la mitat dels mots, amb de de lònga.
(a Niana los Innocents dison pas que las vocalas, 'la fa lo revèrs)

Un pauc antau:

Lo lendeman, quand ‘las torneren partir, sa sòr li disset :  « Escota : tu n’as jamai vist la montanha ni la granda aiga ; nos l’i te vam menar. »
Entau fagueren ‘las. Mas, queraque, ‘la n’avia pas degut reprener sos sangs perque ‘la faguet cas de res. 
Dins la montanha, ‘la barret los uelhs per pas ‘visar l’emprund e ‘la s’assumiguet.
‘Las la meneren a Biarritz. 
Quò rencontret que, ‘queu jorn, l’i aviá quauque ministre que visitava la vila e’na fanfara se metèt de jugar, 
trapatrapatrapat, au moment que ‘las davaleren de l’autò.

Coma lo còp passat per Josiana e los Lhubacs,
quand saupèron que l'aviam convidada, tè,
ie donèron un prèmi. 
Es de mòda, aquò, ara. Mancariá pas que nos arribèsson los autres de Tolosa.

Ten-te Maria qu'anam trotar,
li an balhat lo prèmi de l'Amor de Luònh. :-)
(se aquò vos ditz pas res, n'i a que se'n sovenon d'aquel concèpte fumós
e quauque ren pervèrs,
segur Gildà, quand òm a pas lo bonaür de morir dins los braces de l'aimada,
aquò s'entend.)

lo "Premi Jaufre Rudel" 

Queu premi  es decernat a Monica Sarrasin tan ben per son darrier libre "D'entre tant, quauques uns 
editat en 2016 per "Lo Chamin de Sent Jaume" que per son òbra literària.


samedi 6 mai 2017

Presidenciala darrièira !

Imaginatz un pauc que lo Macron s'enganosigue amb una clòsca d'oliva,
una ponchuda, 
que la Marina tombe dau pont dau Gard, 
es lo tresen que passa 
=> votatz Joan de La Sala!







lundi 1 mai 2017

Resisténcias a Combalhòus


Òu mond, plan lo bonjorn!

Ie tornam, per una tresena annada, saique la dar de las dars, dins lo ròdol clapassièr aqueste còp, 
a Combalhòus ont lo mond an la clòsca coma un uòu!, 
dins una sala de las fèstas que s'ameritarà plan son nom per aquela serada. 
Vos o dise!

 
                                    A COMBALHÒUS ,
 Sala Occitània lo 8 de mai à 18h30





Las RESISTÉNCIAS dau PÒBLE d'ÒC

concèrt espectacle per Nadalenca




Resisténcias conta los eveniments, luchas e revòltas, qu'an marcat Occitània dempuòi 800 ans: 
la resisténcia catara, Bernat Deliciós, los Crocants, los Camisards, 
... la revòlta dels Guses de 1907, la barradura de las minas de la Sala, Montredond, lo Larzac.
 
Direccion musicala : Audrey Zamboni et Sami Naslin
Mesa en scèna : Véronique Valéry
Narracion : Catarina e Domenge Caucat
       Musicaire : Felip Carcassés
       Abilhatges : Sûan Czepczynski
       Lums : Sergio Perera
       Scenari : Enric Theron
       Idèa originala : Clàudia Goinguenet



Resisténcias es un espectacle occitan en occitan, 
de cap a cima, mas promptor e libreton en francés pòrtan solaç al mond que penècan 
o que sabon pas encara la lenga nòstra.

A gràtis...

dimanche 16 avril 2017

Lo canconièr totemic lengadocian

Ginhac 
Dimècres 19 d'abriu  19h00
Calandreta la Garriga - camin de Carabòtas

Cafè occitan, o,
Talhièr descabestrat de lenga nòstra en libertat.


E se perseguiscam lo prètzfach que nos sèm donats? 
De saupre, vos espantar e vos congostar.
Encara e sempre mai, vos embucar de lenga e de cultura nòstras, aquò fins a çò que ne tressusèsse lo mendre dels vòstres trauquilhons...
Un còp de mai ne tombaretz de cuèu, adelits, estabosits, lo cap dins las estelas. 
Fai tirar, vos embarcam, aqueste dimècres, per lo país dels angelets, per ne cantar saique quauqu'unas amb eles.

Que, mai fòrt que lo Ròcafòrt, nos sèm petaçats (mercé Felip) per faire venir per vòstre cafè òc d'abriu, LA còla de sòmi, (en francés: la dream-team)
pas que per vautres, LA tripleta que fa miranda, que fa rapiàmus sus totas las jòias, guierdonats tornarmai en 2017. 
(en fach, tre que l'Acadèmia Carles Cros aprenguèt que los aviam convidats.)

Vos prepausam doncas de passar una serada de las chanudas cotria amb:


Marie-José Fages Lhubac /Josiana Ubaud / Jean-Michel Lhubac

per la presentacion de:


CANÇONIÈR TOTEMIC LENGADOCIAN volum 3

amb d'illustracions de Pèire François
Edicions Trabucaire 2016.

Après le premier volume consacré aux chants de la petite enfance, le deuxième qui accompagne l’enfant dans son entrée dans le monde des adultes, 
ses fêtes et ses rites, voici le troisième volume tourné vers l'étude de la gestuelle, 
de la danse et des sons mettant en lumière les gestes fondateurs qui construisent l'individu dans sa société.



 
Per lo segond còp, l'Acadèmia Carles Cros recompensa lo Cançonièr Totemic Lengadocian de Maria-Josè Fages-Lhubac, Joan-Miquèu Lhubac, Josiana Ubaud. 
 Aprèp lei dos premiers volums guierdonats en 2007, lo volum III obten encara un "Còp de còr" de l'Acadèmia, categoria Jove Public. 
Li foguèt autrejat dissabte 18 de Març, a Marselha, dins l'encastre dau Festenau dei musicas dau monde.

Presentacion dau cançonièr e dau DVD : http://www.josiane-ubaud.com/canta_3.htm

samedi 25 mars 2017

Quand Luceta se'n torna de Diglossia

   De Gàrdias a l'Estanhòl, se parla pas que d'aquò, e los ases de Ginhac braman encara son sadol despertant lo mond, de jorn, de nuòch, de poncha d'auba a solelh colc: "una barca de Borronas a pres pè en riba d'Erau, a Carabòtas.... "

   I a pas a dire lo cafè òc dau 21 de març marquèt a de bon la Roquetia tota. Los Vilanòvas brothers faguèron l'espectacle davant los lumes de VAP e un septentenat de personas que sos uòlhs ie fan, encara uòi, bavarilhas. Presentacion dau libre per l'editor, lo Jaumetàs, Un jour, une nuit e puòi paraula als dos fraires, tè-tu, tè-ieu, occitan-francitan, Joan-Marc-Luceta.

   E la cara dau Danièl de se tresmudar per prene lo morre, la bèba de son egeria; lo tèxt de Joan-Marc venent faire lo rechauchon, lo subrepés, per espintar lo clavèl per una sala occitanofòna que se chala, que s'escacalassa dau rire a ne faire petar la sotaventrièira. Joan-Marc, Danièl, una complicitat mai que scenica, un jòc plan onchat, los rires dels calandrons qu'acompanhavan sos parents nos podián pas enganar: de las bèlas arts!

   Se podèm pas qu'èsser lausenjoses, nautres qu'i èrem, cau tanben saludar lo retorn de Luceta de la diglossia. Non, non, braves innocents de Niana, Diglossia es pas un masatge còsta Borronhan. Aquò vòu dire simpletament que Luceta, mercé lo trabalh de Joan-Marc, parla tornarmai en bona lenga nòstra; aquò vòu dire tanben, bèl temps fa que lo Danièl l'a comprés, e mai se quicha tant que pòt aquel sòt-bogre, qu'es ora d'assumir aquel costat popular que fa de la galejada, dau bon mot, d'una replica finament mesurada, d'una comparason gostosa nòstre èime prigond de lengadocians orientaus. Pro de la vergonha, dau trobar clus cagant e obligatòri per èsser un bon militant. E la revirada es aquí per aquò far, es una clau, una palanca que nos torna la Luceta e son Marcelon dau faidiment.

   Dempuòi Rabelais o l'abat Fabre, los armanacs d'un còp èra, mai que mai lo Setòri, las Campanas de Magalouna o mai pròche de nautres d'unes libres d'un Ives Roqueta o d'un Vernet, dempuòi l'inoblidable Padena, èra mai qu'ora de tornar au pòble nòstre aqueles registres. De ie tornar fin finala son quite rebat.

   Mercé Danièl, mercé Joan-Marc, mercé Jaumet. (e lo poton a la Carmencita, l'egeria vertadièira.)








Fòtos dau Joanòt Burc.

dimanche 12 mars 2017

Omenatge a Luceta


 "Un còp èra un flume grand tan larg que l'imatge dau cèl s'i perdiá dins lo cèl. Veniá de luònh. Cent países i vojavan son aiga..."
 Avètz saique reconogut Max Roqueta e son Flume grand qu'asaiga lo Verd Paradís 1.

Cent paises que se dison Ginhac o Bessan, Sant Guilhem o Sant Joan de Fòs, Ceban e Puòg AbonNiana, Borronhan...  Cent países que se recampan un còp de mai a Carabòta Còr d'Erau a l'entorn de Luceta e de Luseta, (personatge mitic de Danièl e animal totemic, mascòta, dau Joan-Marc aquel pòrta-lum de nòstre pòble. Se l'un fa lum quand l'amor li ven, l'autre lo daissa passar lo lum e los dos fan lo parelh!)

M'avètz plan comprés, 
recebrem los Vilanòvas Brothersper un omenatge, òc-ben un omenatge!
Aquí fau una parentèsi. ( Ausisse ja d'unas lengas de pelhas s'espofinar e desparlar: "Tè, los de l'IEO l'an virada sa canturla, an perdut l'oremus que començan de repapiar coma lo Felibritge. Ve, ara per ara, fan d'omenatges aqueles ensucats... - Saique òi, mas quin omenatge! Una figura, una fortuna, una egeria, una musa, una femna fenestrièira, una femna de plaça qu'avèm totes un jorn o l'autre crosada, la LUCETA. E ne sabe, de coquinasses, que l'an tirada la ficèla e que poiram testimoniar perqué son venguts puòi egiptològs.)



Per copar cort:

Omenatge descabestrat a Luceta!!!
en Occitan, en Francitan, en çò que vos canta,
amb Danièl e Joan-Marc Vilanòva 
en preséncia de son editor.

Dimars* 21 de Març, la prima florís
 a la calandreta de Ginhac /  19h00

*Es pas una error, mas per un còp, qu'un còp fa pas puta, lo cafè òc se tendrà un dimars.

Hommage à Lucette / Omenatge a Luceta de Daniel Villanova. Bilingue. Traduction occitane de Jean-Marc Villanova. Ed. Un jour, une nuit. 2016

 E un, e dos fraires e rau! 


La Lucette dau Danièl
"Hé ! Qu’est-ce que vous voulez, j’ai pas fait des grandes études moi ; je viens pas du
grand monde ! Je suis pas née dorée sur tranche ! Papa était ouvrier agricole et
maman travaillait dans une usine de sardines ; alors vous pensez bien que des
hommages, ils en ont pas reçus beaucoup, dans leurs vies ! Au contraire… au
contraire, qu’il leur a fallu tirer le diable par les cornes, pour nous faire venir, mes
frères et moi. Hé, comme tous les gens pauvres, ils sont partis de rien, et quand ils
sont arrivés, il leur restait plus grand-chose…"

La Luceta dau Joan Marc
"E ! De qué volètz, d’estudis, ne faguèri pas gaire, ieu ; veni pas de la 
«Nauta », coma se ditz. Siái pas nascuda amb la crespina ! Papà èra vinhairon e
mamà trabalhava dins una fabrica de sardas ; alara, pensatz ben que
d’omenatges, ne recebèron pas gaire, dins sa vida ! Al contrari, al bèl contrari,
que lor calguèt tirar lo diable per las banas per nos faire venir, los fraires e ieu.
È, de qué volètz, coma totes los paures, partiguèron de res, e quand arribèron,
lor demorava pas grand causa..."


Voici le Marcel dau Danièl
Alors, on descend du car, tout un groupe, Marcel en tête; on rentre dans la
charcuterie et Marcel il dit à la charcutière :
- Bonjour, Madame ! Je voudrais de ce jambon, là…
Alors, cette femme elle prend le jambon, elle le pose sur la machine et elle lui
demande: « - Combien de tranches, Monsieur ? »
- Oh, allez-y, allez-y, je vous dirai…
Alors cette femme, elle enclenche la machine, et allez… rrr… rrr… rrr... rrr... dix
tranches… vingt tranches… trente tranches… quarante tranches…
Et tout d’un coup Marcel il fait : « - Celle-là!… »
Hou ! Cette femme, elle est restée couille!… J’ai vu le moment qu’elle se tranchait les
doigts! Elle est devenue blême! Blême!… Et pourtant, une charcutière aveyronnaise
blême, c’est rare!… Mais là, je crois que tout son sang lui était tombé aux chevilles!…


E vaquí lo, lo Marcelon dau Joan-Marc:
Alara davalam de l’autobus, una tropelada, lo Marcelon bèl primièr ; dintram
dins la carnsaladariá e Marcelon li ditz, a la carnsaladièra:
- Plan lo bonjorn, Dòna ! Aimariái d’aquel cambajon, d’aquí…
Vaquí aquela femna que te prend lo cambajon, lo te pausa sus lo copalard e li
demanda, al Marcelon : « - E quant de lescas, sénher ? »
- Ò, copatz, copatz, o vos dirai…
Alara, aquela femna t’encranca la maquina, e zo… rrr… rrr… rrr… rrr… dètz lescas…
vint lescas… trenta lescas… quaranta lescas…
E d’un còp, lo Marcelon que li fa : « - Aquela ! »
Oi ! Aquela femna, qu’es demorada colha !... Vegèri lo moment que se trencava los
dets ! Venguèt palla ! Pallinassa !... E pasmens, una carnsaladièira d’Avairon
pallinassa, es rar !... Mas aquí, cresi que la sang tota li èra tombada per las cavilhas !...